De tweede ordening van het internetgokken in Europa

Niemand vindt het prettig om geconfronteerd te worden met nieuwe of hogere belastingen. Aanbieders van online kansspelen vormen geen uitzondering op die regel. De trend in de Europese Unie is om het gokken te reguleren, waarbij elk land weer zijn eigen specifieke accenten legt. Het Verenigd Koninkrijk is een zeer liberaal land geweest in deze, maar wil nu toch ook wat meer lijn brengen in het aanbod en daarmee de schatkist van dienst zijn. To do or not to do, that’s the question! In feite wil men de structuur aanpassen aan wat zich elders in Europa aan het voltrekken is. Wat we nu duidelijk zien is een nieuwe ordening van het internetgokken, die zich ook tot Nederland zal uitstrekken.

Groot-Brittannië kent een oude en zeer omvangrijke cultuur als het om gokken Martin Ardon gaat. Duizenden winkels zijn er in het land om de wedlustige inwoners van dienst te zijn en ook duizenden bingohallen stromen vol met spelers, die met kaartjes en cijfers willen goochelen. De bezoekersaantallen van beide fenomenen lopen wel wat terug met de opkomst van de internet mogelijkheden, maar dat terzijde. Het huidige tijdsgewricht zou je misschien de tweede ordening kunnen noemen van het online kansspel. De eerste was het verschijnen van allerlei operators op het toneel, gevoed door softwarebedrijven, die spelproducten leveren en aanvullende diensten op het gebied van registratie en administratie. Die operators moesten natuurlijk domicilie kiezen en in Europa waren de favoriete domeinen Engeland, Ierland, Alderney, Gibraltar en Malta. De laatste zag al snel de enorme mogelijkheden, die deze nieuwe industrie zou kunnen bieden, maar zag ook in dat regulatie nodig was om er geen janboel van te maken. Dat heeft geleid tot een stelsel met honderden aanbieders en ondersteunende diensten, die duidelijk weten waar ze aan moeten voldoen en wat er tegenover een vergunning moet staan als financiële afdracht. Gevoegd bij de kwaliteit van het arbeidspotentieel dat Malta biedt, het prettige belastingklimaat op het persoonlijke vlak en het goede leven op het relatief veilige eiland, maakt Malta de leidende grootheid binnen de EU.

Maar in Engeland zitten relatief grote spelers, vanwege hun winkelketens of vanwege de aanwezigheid van de beurs in Londen, waar een aantal van hen een notering hebben. Vaak zijn het alleen de hoofdzetels en bevindt het operationele hart zich elders. De eerste ordening bracht vooral een scheiding aan tussen operators met een nette vergunning in Europa en operators, die zich vestigden in allerlei fiscale paradijsjes in de Caraïben, waarvan velen zich om een echte vergunning nooit zo druk hebben gemaakt. Let wel, dit kunnen op zich hele goede partijen zijn, maar ze missen in grote getale de boot in de tweede ordening, die nu gaande is. In die ordening wordt binnen de Europese Unie hard gewerkt aan het adopteren van ‘het nieuwe gokken’, soms met redelijk enthousiasme, soms met frisse tegenzin, maar er is maar een richting en dat is vooruit. Geen enkel EU-land is bestaande structuren aan het inperken, iedereen wil meer en men moet ook wel, want als de bevolking geen goed nationaal aanbod wordt gegeven, dan spelen ze toch wel buitengaats en mist de terughoudende overheid alle controle daarop.

In die tweede ordening zien we de nationale overheden als richtlijn gevende instanties, meestal neergelegd bij kansspelautoriteiten of -commissies, en zien we een duidelijk beleid in het aangeven van de mogelijkheden, de voorwaarden en de heffingen. Dit klinkt alsof het allemaal heel gladjes verloopt, maar dat is schijn. Dat ligt niet aan de goed georganiseerde en toegeruste operators, maar aan de nationale overheden, die aan het koorddansen zijn geslagen om deelnemers uit de oude structuren zoveel mogelijk uit de wind te houden en elk voor zich een pakket van wensen en eisen samenstelden, waarop de aanbieders mochten reageren. En overheden kijken doorgaans niet op een tonnetje papier meer of minder, zodat de aanbieders op de pijnbank moesten om al dat regelwerk een beetje voor elkaar te krijgen. Terecht heeft het Europese Parlement gevraagd om in elk geval die procedures beter op elkaar af te stemmen, zodat de operators niet steeds opnieuw op enorme kosten gejaagd worden. In dat kader is het ook logisch dat men graag ziet dat de verschillende EU landen elkaars vergunningen respecteren en accepteren, want dat zou het al een stuk eenvoudiger maken. Wie heeft gezien hoe KRO’s Reporter op schandelijke wijze de LGA, de autoriteit op Malta, wist te portretteren, weet dat we nog even te gaan hebben wat dat betreft. Ik garandeer u dat bij de komende Kamerdebatten over de nieuwe ordening op nationaal niveau naar dit programma verwezen gaat worden.

Een ander aspect is de wijze waarop de Europese landen hun financiële belangen vastleggen in de vorm van leges, heffingen en belastingen. De onderlinge verschillen zijn groot en de realiteitszin is soms ver te zoeken. Ook hiervoor heeft het Europese Parlement aandacht gevraagd, maar ik vrees dat het te laat is om die kloven nog te dichten. Maar er kunnen al wel lessen getrokken worden uit de korte historie van de tweede ordening van het internetgokken. En we zullen te maken gaan krijgen met een tot nog toe relatief ondervertegenwoordigde klasse: die van de spelers zelf. Die twee zaken gaan we morgen eens tegen het licht houden.

Author

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *